فلسفه اصلی این پروژه، چیزی فراتر از ساخت یک موزه بود؛ این یک رسالت فرهنگی برای احیای یکی از هوشمندانه‌ترین سازه‌های کویری ایران، یعنی “آب‌انبار”، در دنیای امروز بود. مجموعه هنر و معماری سکرو، به عنوان مرجعی در معماری اصیل ایرانی، به دنبال خلق یک گفتگوی عمیق میان گذشته و حال بود.

چالش اصلی اینجا بود: چگونه می‌توان یک آب‌انبار جدید ساخت که صرفاً یک کپی بی‌روح از گذشته نباشد، بلکه دارای اصالت، روح و کاربری مدرن به عنوان یک فضای موزه‌ای باشد؟ چالش، خلق یک اثر “شناسنامه‌دار” بود که هم به اصول معماری کهن وفادار بماند و هم نیازهای بازدیدکننده امروزی را برآورده کند.

پاسخ این چالش بزرگ، در بنیادی‌ترین عنصر معماری ایرانی نهفته بود: آجر. آجر تنها ماده‌ای بود که می‌توانست این پل را میان دیروز و امروز بسازد. این انتخاب، صرفاً یک تصمیم فنی نبود، بلکه یک انتخاب فلسفی بود؛ چرا که آجر، از خاک این سرزمین برمی‌خیزد، با آفتابش پخته می‌شود و داستان دستان هنرمند معماران ایرانی را در هر رَج خود حفظ می‌کند.